Detersivi alla spina - Dove acquistarli a Roma

Detersivi in vendita in Finlandia (credit: Santeri Viinamaki/Wikicommons)

Forse non tutti sanno che i detersivi così come molti altri prodotti per l'igiene non sono in vendita solamente all'interno dei flaconi e delle bottiglie, ma possono essere comprati anche sfusi. Tra le ragioni per cui alcuni consumatori preferiscono acquistare i detersivi alla spina sfusi anziché confezionati c'è una ragione ecologica, data dal fatto che così facendo non è necessario consumare plastica, e una scelta economica, dal momento che il costo è minore.

Per acquistare detersivi alla spina è chiaramente necessario recarsi al negozio con un apposito recipiente dove versare il detersivo.

A seguire un elenco dei punti vendita dove è possibile acquistare detersivi alla spina, usando il nostro classico sistema di ordinamento per suddivisioni toponomastiche.

Rione Esquilino:

- La Casa degli Dei - Via Merulana 181-182

Quartiere Prenestino-Labicano:

- Saponando - Via Anagni, 136

 

Quartiere Tuscolano:

- Resto Sfuso - Via Santa Maria Ausiliatrice 68

Quartiere Portuense:

- Delizia Marconi - Via Giuseppe Veronese, 4

Quartiere Gianicolense:

- Detersivi alla Spina - Viale di Villa Pamphilj, 57/c

Quartiere Trionfale:

- Pensa Sfuso - Via Marcantonio Bragadin 119

 

Quartiere Trieste:

- Meglio sfuso - Via Lucrino 35

Quartiere Don Bosco:

- Bolle di Sapone - Via Mario Lizzani, 79

- Delizia Tuscolana - Viale San Giovanni Bosco, 122

Quartiere Monte Sacro Alto:

- La Casa del Risparmio - Via Policarpo Petrocchi 19

Zona Acilia Sud:

- Capo Horn - Via Domenico Purificato, 199

Precisiamo che si tratta di un contenuto informativo e non commerciale. Per tanto, chiunque voglia segnalarci altri punti vendita di detersivi sfusi è pregato di farlo tra i commenti al post o inviandoci un messaggio alla nostra pagina Facebook, lo aggiungeremo con piacere.

What did the slaves eat in Ancient Rome?

The slave market, painting by Jean Leon Gerome

Slaves in Ancient Rome represented an important part of the population, which according to various historians would vary between 15 and even 30 percent of the inhabitants of the Roman Empire. Despite this, less is known about them and their lives often tend to get confused.

Although they are generally considered par excellence people without rights, slaves in Ancient Rome represented an important economic force for the Empire, also given the large portion of the population they represented, and for this reason they also had precise legal frameworks.

Although it has often happened in the history of the Empire that the treatments they endured were inhuman and brutal, it was in the interest of their owners to make sure that they could perform at their best. So let's go see what the slaves of Ancient Rome ate.

For the reasons we have said, starving slaves to the utmost as one might apparently think (and most likely happened, as the Ancient Romans were known for their particularly cruel punishments), since this was against their interest.

On the other hand, if the Roman slaves had to prepare their masters' food, what ended up on their table was certainly less cared for.

 

Picture generated with AI Gemini

 

Unlike a poor citizen, a Roman slave had a guaranteed daily food. It was, however, made from cheap foods, such as fairly common quality bread and wine, vegetable soups, eggs and fruit. On the other hand, the diet of the gladiators was different, who needed to maintain a physique suitable for combat in arenas and who, contrary to what one might apparently think, needed to develop a layer of fat in order to be able to undergo a greater number of wounds.

One thing that slaves certainly ate less frequently - and especially less frequently than their owners - was meat, which was more expensive and considered more delicious. The meats that were mostly consumed by slaves were those of horses and donkeys, considered less valuable.

Roman slavegirl in an Oscar Pereira da Silva's paint (1894)

The treatment of the slaves, who as we have seen were a very high number, could be very different according to the attitude of the owners. Some, for example, could go hunting alone and consume what they could get. Furthermore, many could go out and use the money they eventually received to consume food in the thermopolium and taverns.

In general, the slaves were not starved to the limit because this risked becoming counterproductive for their masters, but it could happen frequently that the owners starved them on a regular basis, in order to avoid them becoming greedy and over-indulging.

We can however say that from the point of view of nutrition a slave probably ate more and more regularly than a poor Roman citizen, since it was in the interests of the masters to feed them properly in order to guarantee a certain productivity on their part.

What did the gladiators eat?

Roman gladiators depicted in a mosaic in Leptis Magna, Libya

Being a gladiator in Ancient Rome meant first of all working with your body, putting your life at risk in every show. This necessarily meant maintaining constant training and eating a certain diet that could guarantee an ideal state of form.

The image of gladiators that has been built over the years is of men with a sculptural physique - and, consequently, that they ate an adequate diet made up of meat and fish like that of today's athletes - but a series of historical evidences show all 'other. In all likelihood, the gladiators had more subcutaneous fat than one can imagine and their diet had few animal proteins, many carbohydrates and many legumes (the latter fact was typical of the diet of many Ancient Romans).

A group of anthropologists from the University of Vienna made a study of a gladiator tomb in Ephesus, today in Turkey and once an important city of the Roman Empire, analyzing the bodies of 67 gladiators and a female slave (possibly the wife of one of them) buried there about 2,000 years ago. An isotope analysis was made on the remains of these people, which allows us to analyze the presence of some elements and, consequently, to understand something more about their diet.

From this analysis it emerged that the gladiators ate few proteins, many carbohydrates and many legumes (rich in carbohydrates) and a considerable amount of calcium. Legumes were generally widespread in the food of the Ancient Romans and, in addition to this, the gladiators were particularly fond of barley, as is also testified by Pliny the Elder in his Naturalis Historia, where he calls them hordearii, or "barley eaters".

 

Pollice Verso, 1872 painting by Jean-Leon Gerome

The Ancient Romans, generally known for their frugality at the table (but also for examples of excessive and sometimes gluttonous nutrition, as shown by the figure of Trimalcione), had numerous types of food and not eating meat was typical, for example, of the plebs, that he couldn't afford it. However, this lack of meat in the gladiators' diet is not, according to scholars of the University of Vienna, due to the condition of slavery or poverty of the combatants.

In addition, it should be clarified that although most of the people who fought as gladiators were mainly slaves or prisoners of war, not all were part of these categories, and there were also people (especially ex-military) who freely chose to become gladiators for to gain.

The group of scholars of the University of Vienna has in fact thought that the considerable amount of carbohydrates eaten by the gladiators did not serve to lower the costs of their nutrition, but to gain fat which, on the arena, meant a partial, but still existing - extra layer of protection. If this fact meant an extra defense for the gladiators, it also meant more spectacle for the spectators, who could watch longer shows with less chance of fatal wounds and with more people who could continue the fight even with bleeding wounds.

This fact makes us think that gladiators had very different physicists from those we have imagined over the years, idealizing them. If this happened it is because the Ancient Romans, like us now and all the historical eras that are in between, have always tried to idealize the shapes of bodies in telling them. The ideas of a perfect physique today derive from those of the athletes who competed in Ancient Greece and who were exalted by the Greeks, and the Romans continued to portray gladiators according to those criteria, even if their physique was probably different.

 

Picture generated by AI Gemini

 

The gladiators, in fact, as well as being a sui generis form of athletes were a source of income for those who managed the organization of the shows. Spectators throughout the Empire were in fact ready to spend money to attend events of this type, and for those who managed them it was important to ensure a show as exciting as possible: nutrition was also needed in this sense.

Proof of this is the fact that, despite their condition of slavery, the gladiators had medical care superior to many other Romans and in their schools, although known for their Spartan discipline, there were bathrooms and infirmaries. If the food contained fat, it doesn't mean it was a way to save money or that they were kept in unhealthy conditions, but it was only functional to their role in the arena.

Other sites that talk about it:

- Gladiator Diets Were Carb-Heavy, Fattening, and Mostly Vegetarian - in Atlas Obscura

φουστάριο - Fustuarium

Το Fustuarium ήταν μια μορφή στρατιωτικής τιμωρίας που χρησιμοποιήθηκε ως θανατική εκτέλεση κατά την εποχή της Αρχαίας Ρώμης. Η λέξη προέρχεται από το λατινικό fustis, έναν όρο που δηλώνει μια δέσμη ραβδιών. Όπως είναι γνωστό, τότε, η στρατιωτική πειθαρχία ήταν αυστηρή και οι παραβάσεις της τιμωρούνταν συχνά με σοβαρή σωματική τιμωρία ή θάνατο, το πιο γνωστό παράδειγμα του οποίου είναι ίσως ο αποδεκατισμός. Αυτό συνέβη ακριβώς για να αποφευχθεί ότι ένα επεισόδιο αμέλειας θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη λειτουργία ολόκληρου του στρατιωτικού σώματος, και ως εκ τούτου η τιμωρία χρησίμευσε ως προειδοποίηση για άλλους στρατιώτες.

Συγκεκριμένα, το φουστούριο συνίστατο στο να αφήσει τον καταδικασμένο να περάσει, αφού αφαιρεθεί, ανάμεσα σε δύο σειρές συμπατριωτών στρατιωτών που θα έπρεπε να τον χτυπήσουν μέχρι θανάτου.

Η τιμωρία επιβλήθηκε κυρίως στους ερήμους, αλλά και στους δράστες κλοπής μέσα στο στρατόπεδο, της ψευδορκίας και εκείνων που είχαν διαπράξει το ίδιο αδίκημα τρεις φορές. Επιπλέον, ο Έλληνας ιστορικός Πολύβιος αναφέρει ότι μερικές φορές χρησιμοποιήθηκε εναντίον των ομοφυλοφίλων. Στην αρχαία Ρώμη, στην πραγματικότητα, η ομοφυλοφιλία ήταν γενικά αποδεκτή, αλλά μόνο σε ενεργή μορφή θεωρήθηκε συμβατή με την αρρενωπότητα. Στον στρατό, μια παθητική σεξουαλική πράξη για έναν άνδρα παρομοιάστηκε με την ήττα (ο βιασμός των ηττημένων στρατιωτών ήταν μια πρακτική που αναφέρεται ευρέως ως μια μορφή ταπείνωσης μετά τον πόλεμο) και η εξάσκηση θεωρήθηκε ως κάτι που θα μπορούσε να σας κάνει ευάλωτο. το σώμα ενός στρατιώτη: όποιος είχε συναινέσει σε τέτοιες πράξεις, διατρέχει τον κίνδυνο να υποστεί τιμωρία.

Ο Πολύβιος αναφέρει αυτήν την τιμωρία στο Βιβλίο Ιστοριών VI με τον ελληνικό όρο ξυλοκοπία, μια λέξη που αναφέρεται ακριβώς σε ξύλα και μπαστούνια (ξυλοκόπος στα ελληνικά σημαίνει ξυλοκόπος, για να το πούμε): ως εκ τούτου οδήγησε ορισμένους μεταφραστές αυτού του συγγραφέα να μεταφράσουν τη λέξη με μπαστινάδο, η οποία, ωστόσο, είναι μια διαφορετική τιμωρία που έχει κοινό με το φουστόριου ότι έχει να κάνει με το ξυλοδαρμό. Το bastinado, στην πραγματικότητα, συνίσταται στο να χτυπήσει τα πέλματα των γυμνών ποδιών εκείνων που το υποφέρουν με ένα ραβδί, ένα μπαστούνι ή μια ράβδο και, όχι δευτερεύον γεγονός, σε αντίθεση με το φουστούριο, δεν έχει ως σκοπό τη δολοφονία του ατόμου που το πάσχει. Αυτή η αποσαφήνιση είναι απαραίτητη λόγω του γεγονότος ότι συχνά, ειδικά στα αγγλικά κείμενα, το φουστούρι αναφέρεται ως μπαστινάδο, το οποίο συνέβαλε στη δημιουργία σύγχυσης μεταξύ αυτών των δύο σωματικών ποινών.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί το γεγονός - τυπικό πολλών σωματικών ποινών της Ρώμης - ότι ο καταδικασμένος στο φουστάριο απογυμνώθηκε γυμνός: σε αντίθεση με την Αρχαία Ελλάδα, στην Αρχαία Ρώμη τα ρούχα ήταν ένα ξεχωριστό σημάδι της κοινωνικής κατάστασης κάποιου. Το να είναι γυμνό αντιπροσώπευε μια μορφή ταπείνωσης επειδή στερούσε τους καταδικασμένους από το καθεστώς τους, γι 'αυτό συχνά συνέβη σε στρατιωτικές τιμωρίες.

Δεν γνωρίζουμε πότε υιοθετήθηκε αυτός ο τύπος τιμωρίας από τον ρωμαϊκό στρατό, αλλά οι Ιστορίες του Πολύβιου αναφέρονται στον ΙΙΙ-ΙΙ αιώνα π.Χ. και για αυτόν τον λόγο γνωρίζουμε ότι χρησιμοποιήθηκε εκείνη την εποχή. Αυτή η στρατιωτική τιμωρία χρησιμοποιήθηκε, με κάποιες παραλλαγές, από στρατούς που υπήρχαν στους αιώνες μετά την Αρχαία Ρώμη.

Fustuarium

Das Fustuarium war eine Form der militärischen Bestrafung, die zur Zeit des alten Roms als Todesstrafe eingesetzt wurde. Das Wort leitet sich vom lateinischen fustis ab, einem Begriff, der ein Bündel von Stöcken bezeichnet. Bekanntlich war die militärische Disziplin zu dieser Zeit streng und ihre Übertretungen wurden oft mit schwerer körperlicher Bestrafung oder Tod bestraft, wobei das bekannteste Beispiel vielleicht die Dezimierung ist. Dies geschah genau, um zu vermeiden, dass eine Episode der Nachlässigkeit das Funktionieren eines gesamten Militärkörpers beeinträchtigen könnte, und die Bestrafung diente daher als Warnung für andere Soldaten.

Insbesondere bestand das Fustuarium darin, den Verurteilten nach dem Ausziehen zwischen zwei Reihen Mitsoldaten hindurchzulassen, die ihn zu Tode hätten schlagen müssen.

Die Bestrafung galt hauptsächlich für Deserteure, aber auch für Täter von Diebstählen im Lager, für Meineid und für diejenigen, die dreimal dieselbe Straftat begangen hatten. Darüber hinaus berichtet der griechische Historiker Polybius, dass es manchmal gegen Homosexuelle eingesetzt wurde. Im alten Rom wurde Homosexualität zwar allgemein akzeptiert, aber nur in aktiver Form als mit Männlichkeit vereinbar angesehen. Beim Militär wurde eine passive sexuelle Handlung für einen Mann mit einer Niederlage verglichen (Vergewaltigung besiegter Soldaten war eine Praxis, die weithin als eine Form der Demütigung nach dem Krieg bezeichnet wird), und das Üben wurde als etwas angesehen, das Sie verwundbar machen könnte. der Körper eines Soldaten: Wer solchen Handlungen zugestimmt hatte, lief daher Gefahr, bestraft zu werden.

Polybius erwähnt diese Bestrafung im VI. Buch der Geschichten mit dem griechischen Begriff ξυλοκοπία, einem Wort, das sich genau auf Hölzer und Stöcke bezieht (ξυλοκόπος bedeutet auf Griechisch sozusagen Holzfäller). Dies hat einige Übersetzer dieses Autors veranlasst, das Wort mit Bastinado zu übersetzen. Dies ist jedoch eine andere Bestrafung, die mit dem Fustuarium gemeinsam ist, mit Schlägen zu tun zu haben. Das Bastinado besteht in der Tat darin, die Fußsohlen derjenigen, die darunter leiden, mit einem Stock, einem Stock oder einer Stange zu schlagen, und im Gegensatz zum Fustuarium hat es nicht die Absicht, die Person zu töten, die darunter leidet. Diese Klarstellung ist notwendig, da das Fustuarium insbesondere in englischen Texten häufig als Bastinado bezeichnet wird, was zu einer Verwechslung dieser beiden körperlichen Bestrafungen beigetragen hat.

Es ist wichtig zu erwähnen, dass - typisch für viele römische körperliche Bestrafungen - die zum Fustuarium Verurteilten gestrippt wurden: Im Gegensatz zum antiken Griechenland war die Kleidung im antiken Rom ein charakteristisches Zeichen für den eigenen sozialen Status. Nackt ausgezogen zu werden, war eine Form der Demütigung, weil es die Verurteilten ihres Status beraubte, weshalb es häufig zu militärischen Bestrafungen kam.

Wir wissen nicht, wann diese Art der Bestrafung von der römischen Armee übernommen wurde, aber die Geschichten von Polybius beziehen sich auf das III-II Jahrhundert v. Chr., Und dafür wissen wir, dass sie zu dieser Zeit angewendet wurde. Diese militärische Bestrafung wurde mit einigen Variationen auch von Armeen wiederverwendet, die in den Jahrhunderten nach dem alten Rom existierten.

Φάλαγγας (μπαστινάδο)

Ο φάλαγγας (μπαστινάδο) είναι μια μέθοδος βασανιστηρίων που με τους αιώνες έχει εξαπλωθεί σε πολλές περιοχές του κόσμου. Αναφέρεται συχνά ως στρατιωτική τιμωρία ευρέως διαδεδομένη στην Αρχαία Ρώμη, αλλά αυτό οφείλεται σε μια διφορούμενη μετάφραση που την οδηγεί να την συγχέει με το φουστούριο, του οποίου η φύση είναι πολύ διαφορετική.

Το bastinado συνίσταται στο να χτυπάμε τα πέλματα των γυμνών ποδιών του ατόμου που υπόκειται σε τιμωρία με μαστίγιο, ράβδο ή μπαστούνι γενικά από ξύλο. Αυτή η μορφή μαστιγώματος ποδιών είναι γνωστή με διάφορα ονόματα, ξεκινώντας από το προαναφερθέν μπιστινόδο (το οποίο προέρχεται από την ιταλική λέξη ραβδί, καθώς και από τη γερμανική παραλλαγή μπάστονά του) μέχρι το τουρκικό φαλάκα (το οποίο σε άλλες γλώσσες γίνεται falanga ή falaqa) και Το γεγονός είναι η εφαρμογή βασανιστηρίων σε όλο τον κόσμο από πολύ απομακρυσμένους χρόνους με όργανα διαφόρων ειδών σε ένα συγκεκριμένο μέρος του σώματος, όπως τα πέλματα των ποδιών.

 

Γυναικεία πόδια που υποβάλλονται σε μπαστινάδο (credit: Julian Von Bredow/Wikicommons)

 

Τα πέλματα των ποδιών είναι στην πραγματικότητα ένα πολύ λεπτό μέρος του σώματος, πλούσιο σε νευρικές απολήξεις, και αυτή η σωματική τιμωρία βλάπτει κυρίως το δέρμα και τους μυϊκούς ιστούς, καθιστώντας συχνά επώδυνο να περπατάς και να στέκεις όσους υπόκεινται σε τιμωρία. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του bastinado είναι ότι, εάν δεν εφαρμόζεται με ιδιαίτερα επιθετικό τρόπο, σπάνια αφήνει ορατά σημάδια. Μια ιδιαίτερα σκληρή εφαρμογή βασανιστηρίων, μέσω ιδιαίτερα σκληρών εργαλείων όπως μεταλλικών ράβδων, είναι ικανή να αφήσει μόνιμη βλάβη στο μυοσκελετικό σύστημα, αλλά γενικά χρησιμοποιήθηκε σε ήπιες μορφές, όπως θα δούμε. Εκτός από αυτό, σε πολλές περιπτώσεις ένας ψυχικός παράγοντας προστέθηκε σε αυτήν τη σωματική τιμωρία, λόγω του γεγονότος ότι όσοι το υποφέρουν αναγκάζονται να σταθούν χωρίς παπούτσια, γεγονός σε πολλές περιπτώσεις θεωρούμε ταπεινωτικό ή ταπεινωτικό, όπως ήταν χαρακτηριστικό των σκλάβων και των θεών. τρόφιμοι.

Η προέλευση αυτής της σωματικής τιμωρίας είναι πολύ αρχαία: μερικές από τις πιθανές μαρτυρίες της βρίσκονται στη Βίβλο (συγκεκριμένα στα βιβλία των Παροιμιών, του Λευιτικού και του Δευτερονόμου), που υποδηλώνουν ότι αυτή η πρακτική έχει πολύ μακρινές ρίζες στο χρόνο.

 Μερικές μαρτυρίες μιλούν επίσης για αυτήν την τιμωρία που χρησιμοποιήθηκε στην Αρχαία Αίγυπτο, ενώ υπάρχουν λανθασμένες αποδείξεις για τη χρήση της στην Αρχαία Ρώμη. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, στην πραγματικότητα, μια μετάφραση από το ελληνικό κείμενο των Ιστοριών του Πολύβιου δείχνει ως «μπαστινάδο» την πολύ διαφορετική τιμωρία του φουστουρίου, αναφερόμενη στη χρήση «ραβδιών» για την εφαρμογή των βασανιστηρίων. Το φουστούριο, στην πραγματικότητα, συνίστατο στον ξυλοδαρμό (συχνά μέχρι θανάτου) των καταδικασθέντων από πολλά άτομα σε όλα τα μέρη του σώματος, και εφαρμόστηκε ιδιαίτερα στον στρατό.

 

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι υπέβαλαν έναν άνθρωπο στην τιμωρία του μπαστίναδο

 

Στην Αρχαία Ρώμη, ωστόσο, οι εγχώριες σωματικές τιμωρίες σε σκλάβους ήταν πολύ συνηθισμένες με μαστίγια και μπαστούνια, συχνά παρόμοιες με τις ράβδους, και ειδικά λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι σκλάβοι ήταν συχνά χωρίς παπούτσια, πρέπει να φανταστούμε πόσο εύλογο να τους μεταδίδεται ο μπαστινάδος ως τιμωρία για διάφορους λόγους, ακόμη και αν δεν υπάρχουν συγκεκριμένες μαρτυρίες.

Τους επόμενους αιώνες, τα βασανιστήρια του μπαστινάδο εξαπλώθηκαν πάνω απ 'όλα στην Άπω Ανατολή και στη Μέση Ανατολή, όπου χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα, ειδικά ως τιμωρητική πρακτική πειθαρχικού χαρακτήρα. Συνήθως το θύμα αναγκάστηκε να ξαπλώσει στο έδαφος και τα πόδια του ήταν δεμένα σε ένα οριζόντιο ραβδί τοποθετημένο σε υψηλότερο ύψος.

 

Ένας χάρτης του Bendery από το 1713 δείχνει μερικές φωτογραφίες των Τούρκων στρατιωτών που σκοπεύουν να τιμωρήσουν έναν άνδρα με το μπαστινάδο

 

Οι επαφές (επίσης πολεμικής φύσης) που μεταξύ του Μεσαίωνα και των επόμενων αιώνων αφορούσαν τον αραβικό κόσμο και την Ευρώπη οδήγησαν σε μεγαλύτερη γνώση και διάδοση αυτής της σωματικής τιμωρίας, και επίσης για αυτόν τον λόγο αναφέρεται στο Ratto dal Serraglio και στο Magic Flute του Wolfgang Amadeus Mozart.

Τις πιο πρόσφατες εποχές, το bastinado έχει χρησιμοποιηθεί σε κάποια βίαιη καταστολή ως μορφή σωματικής τιμωρίας σε πολλές χώρες του κόσμου, και ακόμη και σήμερα, δυστυχώς, σε χώρες όπου δεν υπάρχει σεβασμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι μια ευρεία σωματική τιμωρία.

Παράλληλα με αυτό, όπως και για πολλά άλλα βασανιστήρια του παρελθόντος, χρησιμοποιείται (προφανώς με έναν υγιή, ασφαλή και συναινετικό τρόπο) ως ερωτική πρακτική BDSM.

Bastinado (Bastonade)

Der Bastinado (auf Deutsch auch allgemein bekannt als Bastonade) ist eine Foltermethode, die sich im Laufe der Jahrhunderte in vielen Regionen der Welt verbreitet hat. Es wird oft als militärische Bestrafung bezeichnet, die im alten Rom weit verbreitet ist, aber dies ist auf eine mehrdeutige Übersetzung zurückzuführen, die dazu führt, dass es mit dem Fustuarium verwechselt wird, dessen Natur sehr unterschiedlich ist.

Der Bastinado besteht darin, mit einer Peitsche, einer Stange oder einem Stock aus Holz auf die Fußsohlen derjenigen zu schlagen, die bestraft werden. Diese Form der Fußpeitsche ist unter verschiedenen Namen bekannt, angefangen vom oben genannten Bastinado (das vom italienischen Wort stick abgeleitet ist, sowie seiner deutschen Bastonadenvariante) bis zum türkischen Falaka (das in anderen Sprachen zu Falanga oder Falaqa wird) und Tatsache ist die Anwendung einer Folter, die seit sehr ferner Zeit auf der ganzen Welt verbreitet ist, mit Instrumenten verschiedener Art in einem bestimmten Körperteil wie den Fußsohlen.

 

Weibliche Füße Bastonada ausgesetzt(credit: Julian Von Bredow/Wikicommons)

 

Die Fußsohlen sind in der Tat ein sehr empfindlicher Teil des Körpers, reich an Nervenenden, und diese körperliche Bestrafung schädigt hauptsächlich die Haut und das Muskelgewebe, was es oft schmerzhaft macht, für diejenigen zu gehen und zu stehen, die der Bestrafung ausgesetzt sind. Ein weiteres Merkmal von Bastinado ist, dass es, wenn es nicht besonders aggressiv angewendet wird, selten sichtbare Spuren hinterlässt. Eine besonders harte Anwendung von Folter durch besonders harte Werkzeuge wie Metallstangen kann den Bewegungsapparat dauerhaft schädigen, wurde aber im Allgemeinen in milderen Formen angewendet, wie wir sehen werden. Darüber hinaus wurde dieser körperlichen Bestrafung in vielen Fällen ein mentaler Faktor hinzugefügt, da diejenigen, die darunter leiden, gezwungen sind, barfuß zu stehen, was in vielen Fällen als demütigend oder erniedrigend angesehen wird, wie es für Sklaven und Götter typisch war. Insassen.

Die Ursprünge dieser körperlichen Bestrafung sind sehr alt: Einige ihrer möglichen Zeugnisse finden sich in der Bibel (insbesondere in den Büchern der Sprüche, des 3. Mose und des Deuteronomiums), was darauf hindeutet, dass diese Praxis zeitlich sehr weit entfernte Ursprünge hat.

 Einige Zeugnisse sprechen auch von dieser Bestrafung im alten Ägypten, während falsche Beweise für ihre Anwendung im alten Rom gefunden werden. Wie bereits erwähnt, weist eine Übersetzung aus dem griechischen Text der Geschichten von Polybius als "Bastinado" auf die sehr unterschiedliche Bestrafung des Fustuariums hin und bezieht sich auf die Verwendung von "Stöcken" zur Ausübung von Folter. Das Fustuarium bestand in der Tat darin, die von mehreren Menschen an allen Körperteilen Verurteilten (oft zu Tode) zu schlagen, und wurde in der Armee auf besondere Weise angewendet.

 

Die alten Ägypter unterwerfen einen Mann der Bestrafung des Bastonade

 

Im alten Rom waren häusliche körperliche Bestrafungen von Sklaven jedoch sehr häufig mit Peitschen und Stöcken, oft ähnlich wie Stangen, und insbesondere angesichts der Tatsache, dass Sklaven oft barfuß waren, müssen wir uns vorstellen, wie plausibel diese Bastinado auf sie als gegeben wurde Bestrafung aus verschiedenen Gründen, auch wenn keine konkreten Zeugnisse vorliegen.

In den folgenden Jahrhunderten verbreitete sich die Folter des Bastinados vor allem im Fernen Osten und im Nahen Osten, wo sie besonders eingesetzt wurde, insbesondere als Strafpraxis disziplinarischer Natur. Normalerweise musste sich das Opfer auf den Boden legen und seine Füße wurden an einen horizontalen Stock gebunden, der sich in einer höheren Höhe befand.

 

Eine Karte von Bendery aus dem Jahr 1713 zeigt einige Bilder türkischer Soldaten, die einen Mann mit dem Bastinado bestrafen wollen

 

Die Kontakte (auch kriegerischer Natur), die zwischen dem Mittelalter und den folgenden Jahrhunderten die arabische Welt und Europa betrafen, führten zu einer größeren Kenntnis und Verbreitung dieser körperlichen Bestrafung, und auch aus diesem Grund wird sie im Ratto dal Serraglio und in der Zauberflöte erwähnt von Wolfgang Amadeus Mozart.

In jüngerer Zeit wurde der Bastinado in vielen Ländern der Welt bei gewaltsamer Unterdrückung als Form der körperlichen Bestrafung eingesetzt, und auch heute noch ist er in Ländern, in denen die Menschenrechte nicht geachtet werden, leider eine weit verbreitete körperliche Bestrafung.

Parallel dazu wird es wie viele andere Folterungen der Vergangenheit (offensichtlich auf gesunde, sichere und einvernehmliche Weise) als erotische BDSM-Praxis verwendet.